การพัฒนาและการส่งเสริมการศึกษา

ในระหว่างปี พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ. 2534 มีการขยายตัวการของอุตสาหกรรมก่อสร้างเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลมากขึ้น  ส่งผลต่อการอพยพเข้ามาหางานทำของประชาชนจากภูมิภาคต่างๆทั่วประเทศ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่เดินทางมาขายแรงงาน เป็นกรรมกรก่อสร้างจำนวนมาก สมาคมฯ ได้เห็นปัญาที่ครอบครัวของแรงงานเหล่านั้นได้อพยพ ตามหัวหน้าของครอบครัวมา จึงได้จัดทำ “โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิตของลูกคนงานก่อสร้าง

โดยจัดตั้งศูนย์รับเลี้ยงและให้การศึกษา แก่ลูกคนงานก่อสร้าง ซึ่งเป็น”ศูนย์สาธิตต้นแบบ“โดยการสนับสนุนของมูลนิธิฟอร์ดและใช้ชื่อว่า “ศูนย์พัฒนาเด็กมีชัย” ซึ่งมีทั้งสิ้น 11 แห่ง กระจายอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร มีลูกคนงานก่อสร้างอายุ 3-5 ปี มากกว่า 2,000 คน ได้เข้ารับการเลี้ยงดูให้มีสุขภาพดีทั้งด้านร่างกายและจิตใจ สอนให้มีพัฒนาที่เหมาะสมกับวัยได้เรียนหนังสือ มีระเบียบวินัย รักความสะอาด และรักษาสิ่งแวดล้อม รวมทั้งสมาคมฯ ได้รับเด็กไว้ในอุปการะให้การเลี้ยงดูและการศึกษาอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2525

จากการดำเนินงานดังกล่าว สมาคมฯ ยังพบกับปัญหาที่ตามมาของการดำเนินงานกับ กลุ่มประชากรในวัยแรงงาน ที่ขาดความรู้ ความเข้าใจเรื่องอนามัยเจริญพันธุ์  ทำให้มีการตั้งครรภ์ และคลอดบุตร ที่มีเชื้อเอชไอวี/เอดส์  ซึ่งงานลำดับถัดมาของสมาคมฯ จึงได้จัดตั้ง “บ้านธารน้ำใจ” เพื่อเลี้ยงดูเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และดำเนินการจัดหาทุนการศึกษาช่วยเหลือเด็กผู้ด้อยโอกาสเหล่านี้